Çok beğendiğin bir oyuncak senin değil de arkadaşının olsa neler hissedersin? Hislerimizi fark etmek ne işe yarar? Aynı oyuncaktan almak tek çözüm müdür? Hadi birlikte görelim…

Bu kitap Duvarın Ardı-Dünyanın Son İnsanları’nın devamıdır. Nükleer savaştan geriye kalan insanlar enkaza dönmüş, yağmalanmış ve elektriksiz şehirlerde hem radyasyonun etkilerinden korunmak hem kalacak güvenli bir yer ve yiyecek içecek bulmak hem de zorbalara karşı savaşmak zorundalardır. Yeni bir hayat kurmak için uğraşan bir grup çocuğun umut mücadelesidir bu. Ormanın içindeki dev bir kütüphaneye yerleşerek yaşamlarını sürdürmeyi başarırlar; tarım yaparlar, keşfe çıkarlar, binlerce kitabın olduğu bu yeri evleri bilirler ve bir medeniyet inşa edeceklerse daha fazla kişiye ihtiyaç olduğunu düşünürler. Ancak başka insanlara ulaşmaya çalışırken korkunç bir gerçeğin de farkına varırlar. Artık hiçbir şey eskisi gibi olamayacaktır.

Hani kapakta gördüğünüz o acayip ninenin acayip pardösüsü var ya… Hah işte, o pardösünün pek çok cebi var. Hepsi de dolu. Kırmızı cebinde pergel takımı, sarı cebinde çiçek tohumları, mor cebindeyse karnı ağrıdığında yemek için hazırladığı macun bulunuyor. Ahududu reçelinin tarifi, geometri çizimleri, ördüğü bir çorap, kimya formülleri ve kuş yemi gibi şeyler de başka başka ceplerinde. Bunlar ne ki? Siz bir de zeytinyağı ile çalışan uzay gemisini görün!

Masalların müzelere kaldırıldığı bir şehir düşün… İşte orası Susanpusan Şehri. Ve bu şehirden yola çıkan üç arkadaşın masal gibi geçen yolculuğunu hayal et şimdi. Henüz haritada çizilmemiş gizemli ülkeyi… Kendisini ziyaret etmeye gelenleri ağırlayan kanatlı misafirhaneyi… Hortumundan kayılarak içine girilen, fil şeklindeki kütüphaneyi… Kasabanın tam göbeğinde yer alan, içinde iyiliklerin biriktirildiği kocaman kumbarayı… Üzerinden geçenleri gülümseten köprüyü… Her şeyin sayı ve sırayla yapıldığı köyü… Ve bu upuzun yolculuk boyunca, üç arkadaşın aradığı o sırrı sen de merak ediyorsan, doğru kitabı elinde tutuyorsun demektir. Hadi o zaman, aç kapağımı!

“Beyaz yeleli kahverengi bir at uçsuz bucaksız bir ovadan salına salına geliyordu. Uzun yelesi örülmüş bu güzel at biraz nazlandıktan sonra Hamza’nın yanına gelip durdu. Hamza etrafına bakındı. Ondan başka hiç kimse yoktu etrafta. Bir at bir de Hamza. Bir Hamza bir de at. Biraz tereddüt ettikten sonra Hamza atın ipinden tutup eyere bir güzel oturdu. Hadi gidelim dedi. At ilk başta yürümeyi yeni öğrenen bir çocuk gibi adımlarını korkarak attı. Sonra kafasını kaldırıp Hamza’ya baktı ve hızlandı.”

Yusuf, kitabı dinleyerek ve ona sarılarak huzurlu bir uykuya dalıyor. Bakalım neler oluyor? Haydi beni ve bu kitabı sana okuyanı dikkatle dinle! Güzel okumalar! -Kumru

Yusuf, tuvaletini yapmayı öğreniyor. Öğrenirken neler yaşıyor? Haydi, Yusuf’un maceralarını okumaya başlayalım! Bakalım neler oluyor? Beni ve sana bu kitabı okuyanı dikkatle dinle. Güzel okumalar! -Kumru